De grote stap ...

Hey,

Weer een tijdje geleden; omdat we hier een nogal gelijkaardig leven leiden als jullie in Belgie vermoeden we dat jullie niet echt geinteresseerd zijn in onze dagelijkse beslommeringen; dus schrijven we enkel ons verhaal als we iets te vertellen hebben. En dat hebben we, we hebben net een prachtige reis gemaakt naar centraal Australie.

We hebben nog nooit een reis zo grondig voorbereid als deze (met in ons achterhoofd de grote reis van verscheidene maanden die we binnen een drietal jaar willen doen). Omdat we de Outback ingingen en 1) het daar heel warm is, 2) minder gemakkelijk water, bezine en eten te vinden is, 3) niet zoveel volk is en 4) we 3 kinderen mee hebben en dus geen enkel risico wilden nemen, namen we alles mee:  bezine, 2 extra banden en enkele andere reserve onderdelen, water en eten voor drie weken (de droge voeding, bewaarbrood en sausjes maar niks in glas want er is veel corrugatie op de weg, dwz boem-boem-boem-ekes op de niet geasfalteerde wegen).  Dat kon natuurlijk niet in de auto alleen en dus hebben we een remorqueske aangeschaft. Een geweldige aankoop!

Dus ja, zowel Bart als ik waren enkele weken zoet voor we vertrokken. Maar het was elke inspanning waard! We reden de eerste dag direct heel veel km, zodat we een goed stuk achter de rug hadden (van Sydney tot Broken Hill, dat ligt in het westen ongeveer op gelijke hoogte als Sydney, 1000 km). Onze eerste bestemming was de Flinders Ranges: een zeer groot nationaal park met prachtige rotsformaties.
Na een 5-tal dagen trokken we verder naar de Oodnadatta Track. Dat is een niet geasfalteerde track waar er waterbronnen ontspringen, in het midden van de woestijn. Dus er zijn vele kleine oasekes. Heel leuk om te zien (al is het woord 'oase' mooier dan de realiteit: heel veel muggen en vliegen want hoera, daar is stilstaand water en lekker warm).
Toen reden we door naar Coober Pedy. Dat ligt echt in het midden van Australe, ietske noordelijker dan Sydney en Broken Hill-hoogte. Daar wordt intensief naar opaal gezocht. De oude mijnen worden dan gebruikt als huisvesting omdat het onder de grond veel frisser is dan boven de grond. Dus natuurlijk hebben we in een ondergronds hotelleke geslapen met de kinderen. Ze vonden het fantastisch!
Dan vertrokken we naar de laatste bestemming: Alice Springs. En dat is het rode hart van Australie. We hadden meer dan een week de tijd om in en rond Alice Springs vanalles te bezoeken en het was het elke minuut waard. We deden er uiteenlopende dingen zoals het bezoek aan het 'Desert Park' waar veel uitleg werd gegeven over de woestijn zoals waar er water en eten te vinden is (opeens was de woestijn niet 1 grote homogeen gebied maar zagen we echt de verschillende planten en bomen etc. Een echte eye-opener voor ons. Ook bezochten we een Aboriginal community die schilderijtjes verkocht (en waar het geld rechtstreeks naar hen ging). Dat lokte dan veel vragen los bij de kinderen over de Aboriginals en we hadden soms serieuse gesprekken met hen. En dan weer tijd voor andere natuur-pareltjes: na de eindeloos aantal gaps, gorges, river beds en creeks, via een krater en een prachtig valleitje vol palmbomen, reden we door naar Kings Canyon.
Vergeleken bij de Grand Canyon waarschijnlijk peanuts, maar och voor ons al serieus impressionant. Bart en ik waren hier 10 jaar geleden al geweest en hadden de wandeling gedaan op de Canyon. Ik had 3 slapeloze nachten voor we er waren omdat ik de wandeling in mijn dromen beleefde en de kinderen constant in de Canyon vielen... Persoonlijk was ik echt blij toen die wandeling voorbij was, ondanks de pracht van de zichten!
En onze laatste stop was Ayers Rock (of in Abiriginal: Uluru). Onze kinderen waren eindelijk eens onder de indruk van 'een steen'. En wat voor een: de omtrek is 10 km! Uluru heeft verschillende kleuren op verschillende momenten van de dag; we konden er maar niet genoeg van krijgen! We bezochten ook een andere rotsformatie in de buurt, de Olgas (of Kata Tjuta).  En dan was het tijd om naar huis te keren. De kids en ik op het vliegtuig, Bart met de auto. Hij heeft 4000 km alleen naar huis teruggereden. Ongelooflijk. Dat nam 4 dagen in beslag. Dankzij hem konden we toch met onze eigen auto en onze eigen spullen op vakantie en dat was het echt wel waard, zei hij.

We hebben de foto's op Picasa gezet; het vraagt wel wat tijd om erdoor te gaan want het zijn er nogal wat. We becommentarieerden in het Engels omdat we de link dan ook kunnen doorsturen naar mensen hier.

En op de vraag hoe het met ons is? Goed, volkomen relaxed na zo'n super vakantie. Julie is 6 geworden en meldde vandaag 'dat haar been pijn deed van de groeipijn'. Thibaut ontpopte zich als grote clown op de reis (met enig nadeel dat hij niet zo goed weet wanneer te stoppen) en Celine is mentaal een niveau hoger gekomen; ze probeert constant te reageren op wat wij zeggen tegen elkaar(dus rappe mopkes of scheve opmerkingen tussendoor mompelen tegen elkaar gaat niet meer want ze hoort (en begrijpt) bijna alles!!!)

Allee, genoeg verteld. Kijk nu maar. Link: https://picasaweb.google.com/degreef.bart/RedCentreTripEaster2011#

Groetjes, Bart, Thibaut, Celine, Julie en Sabine

Hey,

We zijn niet fantastisch goed in het onderhoud van onze blog, maar voor de belangrijkste mijlpalen zetten we er nog eens voor neer en schrijven we ons verhaal...
We zijn net terug van een fantastische reis. Elke en Matthias en hun drie kadees arriveerden hier eind juni. Een feest voor ons en de kids! De kinderen zijn ongeveer even oud en het klikte (terug) meteen! Na enkele dagen in Sydney  rondhangen namen zij het vliegtuig naar Uluru en vertrokken wij per auto naar Moreton Island, een klein zandeilandje ter hoogte van Brisbane (ong 1000 km ten noorden van Sydney). Het was er prachtig! We hebben er wat vanalles gehad: zon, zee, duinen en dolfijnen! Elke avond kwamen er een stuk of tien dolfijntjes rondhangen in de haven. Een zalig zicht! De duinen waren er ook de moeite want die waren serieus hoog en eraf roetsjen met ons nieuw (en glad) bougiebord ging aan een enorme snelheid! Camperen was daar ook zalig. We stonden er alleen, rustig, campvuurtje,... Op het eiland kunnen alleen 4wdrives omdat er geen wegen zijn aangelegd. Daardoor moesten we ook rekening houden met de getijden. Bij vloed konden we nergens heen.

Dan ontmoetten we Elke, Matthias en de kids terug om samen 2.5 weken te kamperen richting Cairns. Die kuststrook heet de Great Barrier Reef. Onze eerste stopplaats was Tin Can Bay. Daar konden de kids een dolfijntje van heel dichtbij zien en een visje geven. Ongeacht het feit dat het een circus en geldklopperij was vonden de kinderen het wel fantastisch!
Dan een beetje verder naar het Noorden, naar Agnes Waters. Van daar uit namen we een boot naar Lady Musgrave Island waar we een paar uur konden snorkelen tussen de visjes, vissen en 'Big George' (voor afmetingen, zie foto's). Het was alsof we in een aquarium rondzwommen, zo'n speciaal gevoel! Bart en Matthias hebben er ook diepzee gedoken. De kids waren ook snel met het snorkelen weg.
De volgende halte was Airlie Beach, aan de Whitsundays. Helaas was de enige manier om deze wondermooie (naar ''t schijnt toch) eilanden te bezoeken een peperdure cruise... Niet voor ons dus!
We deden er wel een mooie wandeling met een prachtig uitzicht op de Whitsundays, ondanks de slang en spin die we ervoor moesten trotseren onderweg.
Dan doorgereden tot Mission Beach. Daar namen we de watertaxi naar Dunk Island. De zee was heel erg wild en die gast zijn andere boot was net omgekanteld. Maar toch deden we de overzet. En gelukkig maar: Dunk Island was mooi en omdat het baaikes had was de zee er wel erg rustig en ideaal om er een dagje te vertoeven.
Dan reden we door tot Daintree, iets ten noorden van Cairns. Daar komt het regenwoud uit in de zee, heel speciaal om te zien. In die streek is er ook krokodillen-gevaar dus het was wel uitkijken waar we konden zwemmen en waar niet. We deden er ook een 4x4 tocht. Ook zagen we een cassuari. De camping waar we verbleven was eigenlijk een mini-zoo en dus wel heel leuk voor de kids: ze hadden er een grote krokodil, kangoeroe's, een cocketoo en wat slangen.
De laatste paar dagen brachten we door op een strandje net ten noorden van Cairns en de lokatie was idyllisch: 30 meter van de zee, enkele palmbomen in ons uitzicht en prachtige golven waar de kids hun hartje konden ophalen met het bougiebord.
Toen vertrokken wij richting Sydney. De kids en ik per vliegtuig, Bart per auto. Bart heeft het ganse stuk alleen terug naar huis gereden (3000 km!!!) en kwam vrijdag laat 's avonds thuis. Hij is echt ongelooflijk. Want de gemiddelde snelheid is niet 110km/uur zoals in Europa.

Het was een fantastische reis! En het gezelschap maakte deze reis nog specialer. Het was echt leuk. We hebben een reeks foto's op picasa gezet ( http://picasaweb.google.com.au/degreef.bart/VakantieJuly2010# ).

Nu zijn we klaar om de tweede helft van het schooljaar te beginnen. De kids genieten echt van het schooltje hier; Bart is ook nog steeds goed bruggen aan het bouwen (voor details verwijs ik jullie door naar hem via skype maar in grote lijnen is er niks veranderd bij hem op 't werk). Voor mij is het even een nieuwe bladzijde omslaan. Ik begin morgen aan mijn doctoraat. Na enkele zenuwslopende maanden is het uiteindelijk toch in orde gekomen en voila, morgen begin ik eraan voor de volgende drie jaar.

Allee, tot hier ons nieuws- tot gauw nog eens!

Hey,

Met Pasen zijn we erop uitgetrokken: naar een nationaal park op 6 uur rijden van Sydney (Warnambungle). We waren met 4 Vlaamse families en dat brengt al direct veel sfeer. Kinderen rond dezelfde leeftijd, plaats om te spelen en wij een vuurke en pintjes: meer moet dat niet zijn!
We hebben we immens veel verschillende activiteiten gedaan dankzij de grondige voorbereiding van een van de families. Zo deden we een interessante Aboriginal wandeling met uitleg door 2 plaatselijke Abo's. De wandeling leidde naar een heilige mannengrot. Onderweg kwamen we meer te weten over het gebruik van de planten en struiken. Ook mochten we ons lichaam beschilderen met okergele klei, net zoals de Aboriginals dat doen. Dat vonden de kinderen natuurlijk wel heel leuk. De mannengrot was enkel voor de mannen (men's business) dus wat daar gebeurde is geheim...
We gingen ook naar de sterren kijken met reuze telescopen. In deze streek wordt er veel naar de sterren gekeken aangezien er weinig bewolking is (door verschillende redenen, oa hoogte en weinig tot geen licht'vervuiling' en nog geen Ijslandse stofwolk) dus het was wel indrukwekkend. Zuiderkruis, Mars, Saturnus, de maan: het was allemaal mooi en duidelijk zichtbaar. Onze Thibaut was nog het meeste geinteresseerd in het lichtje dat die mens gebruikte om de sterren aan te duidden (een laserlichtje dat 65km ver (!!!) kan schijnen).
We deden er ook een dagtocht van 14 km. We waren bezorgd of de kids het wel zouden aankunnen maar die waren zelf op het einde nog aan het rennen!!! En het was nochtans serieus klimmen. Een prachtige wandeling in de bush, met veel mooie uitzichten. Het nationaal park heeft veel rotsformaties die uit het niets lijken te komen, en dat was eigenlijk zo mooi aan deze wandeling.
De kinderen mochten er ook een namiddag (onder 'professionele' begeleiding) beestjes vangen in de rivier. Die werden dan verzameld in een emmer en de bush rangers gaven er uitleg over. Dat vonden de kids natuurlijk keileuk (tot onze meisjes doorhadden dat er ook veel bloedzuigers in 't water zaten). Keileuke namiddag ook voor de ouders: aanmoedigen, eens in de emmer kijken, veel kletsen en genieten van een fris pintje.
Ik zal maar niet teveel stoefen over het weer want het was 4 dagen prachtig maar de vijfde dag was het aan het gieten! We reden naar een bergtop waar je 10% van de staat NSW zou kunnen zien maar wegens de regen was dat maar een tegenvaller. Jammer want het had waarschijnlijk zeer impressionant geweest!

Foto's zijn te zien op deze link:
http://picasaweb.google.com.au/degreef.bart/WarambunglePasen2010#

En na dit overvolle maar super leuke weekend konden de kinderen nog bijna 2 weken uitrusten; en dat is nu ook voorbij. Terug naar de routine!

Groetjes,

De Degreefjes

Hey,

Het is hier afschuwelijk warm geweest deze zomer! Puffen geblazen! En de temperaturen op zich lagen al hoog, maar de vochtigheid daar nog eens bij! Echt plak-weer. Gelukkig zitten onze kids veilig in de airco een ganse dag en Bart ook. Alleen ik ben dus de "cranky one"...

Onze bezoeker, Luc, ex-collega van Bart uit Belgie, heeft de februari maand met ons doorgebracht. Na eerst een weekje in Alice Springs (hart van Australie, de Outback) doorgebracht te hebben is hij daarna drie weekskes rond ons huis blijven rondhangen. Echte vakantie voor hem denken we (beetje puzzelen, verslagske schrijven, wandelingske doen) maar ook nog veel te veel werk geleverd (gras afrijden, kids naar school brengen en ophalen, helpen aan de verbouwingen, bureau halen en installeren). De weekends waren druk-druk-druk. We hebben wel heel plezante dingen gedaan en bezocht (zie foto's op Picasa: http://picasaweb.google.com.au/degreef.bart/VerblijfLuc#)

De kinderen zijn nu echt op hun gemakske in hun nieuwe school. Julie vindt het super plezant! 't Is wel een "rappe", ze kan ongeveer lezen! En dat is nog maar 4 jaar oud (wel bijna 5). Maar zoals velen zeggen: ze is "petite". Zeker in haar uniform kleedje dat schepen te groot is!
Thibaut heeft al een goei vriendje, maar die is toch het gevoeligst aan veranderingen en aanpassingen. Maar hij is op goeie weg. Hij was ook precies alles vergeten wat hij had geleerd vorig jaar (lezen, hoe moest dat weer), maar met de hete adem van Julie in zijn nek is hij plots weer in gang geschoten en zoals alles voor hem een race is, zal hij zich niet laten voorbij steken door dat kleine opdondertje!
Celine heeft een creme van een juf. Zo'n juf die je wil koesteren onder een glazen potje. Ze haalt alles bij Celine naar boven. Want er waren toch weer tranen bij de eerste avonden huiswerk en lezen, maar nu wordt het met een glimlach gedaan. Ze is ook plots het plezier van lezen gaan inzien en leest nu ook graag in het Nederlands. De boeken die we meebrachten uit Belgie in augustus worden nu dus een voor een verslonden (en het was dus het sleuren waard!!!). Ze heeft nu ook drie vriendinnekes die wel een tof kliekje vormen. Een van de drie woont aan de overkant van de straat.

Bart is nog steeds goed bezig aan de Iron Cove Bridge. ZIjn werf is in Sydney en dat is wel zalig: geen gereis de laatste maanden. Gewoon een half uurtje rijden met de auto.
Ikzelf ben ander werk aan het zoeken want mijn 'madam' is niet meer echt haar zaak aan het behartigen. Ze wou de zaak heel graag doorverkopen aan ons maar dat hebben we afgeslagen. Nu laat ze precies alles slabakken, wat erop neer komt dat er niet veel nieuwe clienten binnenkomen. Met als gevolg dat ik op een volledige dag 5 clienten zie, drie 's morgens vroeg en twee 's avonds laat. Natuurlijk zijn dat juist de momenten dat de kids niet op school zitten. Het draait dus wat vierkant voor 't moment.

Voor de rest kabbelt het leven hier gewoon voort. We genieten immens van ons nieuw huis, de ruimte en de lokatie. De kinderen zijn constant buiten, het is zalig voor hen! Dat is echt wel een grote verbetering.

Groetjes ginder en tot nog eens!

De Degreefjes

Hi,

We zijn net terug van drie weekjes kamperen. Het was zo geweldig deugddoend! Alle stress van de laatste weken hebben we op Kangaroo Island achtergelaten. We zagen er ook veel wildlife, en we moeten het toegeven, dat blijft ons raken. Een schoon koalaake in de boom boven ons tent maakt onze dag echt goed! We zagen er zeehondjes, echidna's (egels met een lange snuit), kangoeroe's, 'penguinskes' zoals onze kinderen het zeggen en vogels maar die kunnen we zelf nooit echt goed uit elkaar houden ;-)
Na een weekje complete rust (dat is wel relatief maar soit) trokken we langs de kust van Zuid-Australie naar Melbourne. We kanpeerden er op het strand in de duinen, we zagen vulkanische resten (o.a. sinkholes en prachtige blauwe meren), de Great Ocean Road en trokken dan naar het binnenland, naar de goudstreek. Als een zot zitten zeven maar natuurlijk niks gevonden. En ons kinderen waren al aan 't fantaseren wat we met de 'klompen' goud zouden doen! Dan een dagje winkelen in Melbourne (voor de rest was daar niet veel te doen) en door naar onze laatste stop-plaats: Wilson's Promontory. Een juweeltje met prachtig uitzichten.
Dit zegt natuurlijk heel weinig als je niet thuis bent in de streek hier, maar moest het jullie interesseren kun je gerust doorklikken naar dit Picasa-adres, daar staan enkele foto's op.
http://picasaweb.google.com.au/degreef.bart/KerstVakantie20092010# dan kwamen we terug in ons nieuw huis. We waren langer op vakantie geweest dan we al in het huis hadden gewoond, dus de vreugde was wel groot om terug thuis te zijn! En wat een verrassing: ons gras stond 40 cm hoog (een snelgroeiend soort gras)! Dat is dus hoogtse prioriteit: eruit met dat gras en traaggroeiend gras zaaien!!! Ondertussen zijn we nu een weekje thuis en het huis is echt super leuk: We wonen aan een doodlopend pleintje in een PLATTE straat! De kids kunnen dus fietsen op het pleintje zonder gevaar want de 5 omringende buren zijn allemaal vredelievende grootouders die heel voorzichtig autorijden. Uren hebben ze al gefietst, gescooterd, gekrijt. En de trampoline die de sint had gebracht doet ook goed zijn dienst. Dus maw, het is een grote verbetering!
We hebben onze gemanicuurde tuin voor een keer proberen bijwerken maar we weten toch dat we absoluut geen tuin-schoonheidsspecialisten zijn dus we moeten ook wel een oplossing vinden op de eindeloze vierkante getrimde boomkes en struikskes.
Deze week hebben we een drink georganiseerd voor onze nieuwe buren, en volgend weekend een house-warming voor de vrienden. Dus wel leuke vooruitzichten!
En dan stillekesaan terug aan 't school beginnen denken. De kids beginnen terug op donderdag 28 januari, in de nieuwe lokale school. Julie in Kindergarten, Thibaut in Year 1 en Celine in Year 2.

Groetjes!

En